Abadabukileyo

Welkom op de pagina Abadabukileyo

Zingen maakt verdrietige mensen gelukkig (2)

redactie : 15 november 2017 15:18 : Abadabukileyo

Na het jubileumconcert van Abadabukileyo mochten we heel wat enthousiaste getuigenissen ontvangen over de fantastische avond:

Er zijn zo van die dingen die je nooit in je leven nog vergeet en dit is er één van. Hoe emotioneel kan een concert zijn? Mijn vader, die vroeger altijd naar de concerten kwam, die altijd zo enthousiast was, die nog naar de repetitie gekomen is om de allereerste opnames te maken, had er gewoon moeten bij zijn op de concerten voor 20 jaar Abadabukileyo. En dankzij Reinout Bracke wás hij erbij. Op de tonen van het wondermooie “May it be” van Enya. Samen met die (te veel) anderen van wie het koor in de laatste 20 jaar afscheid heeft moeten nemen. En als er nu iemand is met wie ik dit moment had moeten delen, is het wel mijn broer Frédéric. Hij was ook oud-leerling op de school en zou het geweldig gevonden hebben dat er op deze manier aan zijn vader gedacht werd. Maar ook dat kan helaas niet meer. En dus werd ook hij niet vergeten. Dit alles met Sim aan mijn zijde die beide zo goed gekend heeft. Dit is hoe het moest zijn. Ik pink heel misschien nog een traantje weg maar ga vooral slapen als een voldaan mens. Bedankt aan iedereen die deze concerten mogelijk gemaakt heeft!!
Een oud-zanger-weer-zanger

Ik zoek naar originele bewoordingen om te omschrijven wat ik vrijdag voelde, maar ik vrees dat ik enkel in clichés zal vervallen.
Maar clichés zijn wel de waarheid. Bedankt voor de prachtige avond vol mooie herinneringen, emoties en een weerzien van mij bekende, gelukkige gezichten!
Van harte proficiat met je twintig jaar en je gigantische groep ‘verdrietige’ zingende mensen, je gaf aan verdrietig een nieuwe connotatie!
Nog een mooie zondag.
Een aanwezige collega

De juiste snaren raken. Dat deed Abadabukileyo gisteravond, een prachtig wereldkoor, dat ik op m’n twaalfde leerde kennen via m’n zus, en dat al twintig jaar bezig is met mensen te verblijden. Ook de prachtige zieltjes die als sterren aan de hemel prijken, werden niet vergeten. *Jasper* En daar hadden ze me opnieuw… met Hallelujah, en een van Cohen z’n mooiste quotes op het scherm ‘There’s a crack in everything, that’s how the light gets in’. Bedankt x 1000 aan iedereen die gisteren een lach en een traan op onze gezichten toverde! Speciale dank aan Sven, Astrid en Sofie die de sterren van de hemel zongen en me warm hadden uitgenodigd voor het concert, en aan Reinout Bracke, die vol passie en engagement de zangers, muzikanten en het publiek wist te ontroeren met zijn boodschap vol hoop. ‘Singing makes sad people happy.’ Wie er vanavond bij is, laat je vervoeren!
Een oud-leerling-toeschouwer

Proficiat met jullie optreden van 20 jaar ABA. Het was alweer eens schitterend subliem ongelooflijk FANTASTISCH, zou Philip zeggen. Hoe kan het anders met zo’n voorzwaaier en koorpapa. Zo’n enthousiasme, zo’n PASSIE, liefde voor muziek, gewoon prachtig… Zingen maakt verdrietige mensen gelukkig en dit is wat ook jij doet met een lach en vele tranen. SUPERBEDANKT voor dit alles. Lieve sterregroetjes.
Marleen

Er is geen reactiemogelijkheid

Zingen maakt verdrietige mensen gelukkig

redactie : 13 november 2017 13:39 : Abadabukileyo

Zit u comfortabel? Zin in een wervelende tsunami aan wereldklanken, afgewisseld met mystieke, rimpelende golfslagen die op zoek gaan naar het Hogere? Klaar om meegesleurd te worden in het niet te stuiten enthousiasme van zovelen? Klaar om hier en daar mee te zingen? Laat het een wonderlijke avond worden. Meer dan 100 minuten hartslag van kosmische schoonheid in elke mensenziel, dat bieden deze meer dan 100 jongeren, jongvolwassenen en eeuwig jonge mensen u aan. Geniet ervan. Zet uw hart open. Geníét ervan. Met volle teugen.

Twaalf muzieknoten, daarmee moeten we het doen. Van Polynesië tot Madagaskar, van Groenland tot India, van Wetteren tot Kaapstad. Twaalf noten om onze diepste zielenroerselen in klank om te zetten, om de stem van het Hogere op te zoeken, om onze geliefden te verwarmen met onze passionele klanken. Twaalf noten, zolang God ons geen dertiende geeft.

Schoonheid ervaren, het is een van de meest deugddoende uitdagingen in een mensenleven. Op zoek naar schoonheid, op zoek naar zinnenstrelende genoegdoening. De oude Grieken wisten het al door hetzelfde woord te geven aan orde en sieraad: kosmos. Kijk straks bij het buitengaan even omhoog en u zal begrijpen wat ze bedoelden: bestaat er iets mooiers dan die ongrijpbare harmonie van ontelbare sterren hierboven, elk op zijn plaats, elk met zijn beweging … Etienne Vermeersch verwoordde het ooit nog beter: “Schoonheid ligt tussen herkenning en verrassing.” Dát wensen wij u vooral vanavond: verrast te worden in de herkenning. Niets meer, maar ook niets minder. Een lied is als water, het neemt de kleur over van de grond waarover het stroomt. Maar het blijft altijd hetzelfde lied, het blijft altijd hetzelfde water. Alleen de bedding verandert.

Dit is geen concert. Excuseer als u dit dacht. Het is een reünie van eeuwig verwante zielen. Het is een avond waarop wij in herinnering en droom elkaar terugvinden om dan weer voor vijf jaar uit elkaar te gaan. Even weer proeven van het gevoel dat elkeen had tijdens zijn collegejaren, voelen dat het niet verdwenen is, die verbondenheid om samen het geloof in een betere wereld uit te zingen. En het delen met onze naasten, letterlijk met al die andere enthousiaste stemmen die de laatste jaren, maanden, ja zelfs weken tot Abadabukileyo toegetreden zijn. Maar ook met u, geacht en trouw publiek. Zeker in 2017 is dit nodig, meer dan ooit. Nog steeds tiert onrecht en verdrukking welig, nog steeds brandt de aarde op tal van plaatsen door oorlog en agressie, nog steeds, ja steeds meer kreunt deze planeet onder de twee grootste vijanden van de mensheid: egoïsme en onverschilligheid. Daarom is deze avond zo belangrijk. Even voelen dat het anders kan. Elkaar opladen dat men er niet alleen voor staat en dan straks opgeladen de nacht ingaan, klaar om licht te zijn voor velen.

Welkom op TWINTIG toontjes later. Abadabukileyo twintig jaar. Na kristal 5 jaar geleden nu porselein. Maar wat is porselein eigenlijk? Porselein is een specifieke vorm van keramiek, met andere eigenschappen dan aardewerk. Voor het maken van porselein is veel kennis en ervaring vereist. Bij de samenstelling van porselein wordt kaolien, een weerbarstige, witte kleisoort, gebruikt, vermengd met kwarts en een veldspaat. Bij het bakken is een hoge temperatuur vereist. Porselein wordt daardoor hard, doorschijnend, niet poreus en klinkt helder. (Bron: Wikipedia)

Abadabukileyo porselein. Ik herneem enkele fragmenten uit de Wiki-info hierboven, eigenschappen die Abadabukileyo zo eigen zijn: specifieke vorm, veel kennis en ervaring, weerbarstig, hoge temperatuur vereist (voelt u het ook zo warm worden?), klinkt helder. Wat een aanlokkelijke boodschap, vindt u ook niet? 20 jaar Abadabukileyo. Dat betekent kiezen uit honderden liederen om vervolgens in een handvol repetities een concert te brengen waarna zowel zangers als publiek opgeladen naar huis zweven. U, beste toehoorder, moet van de eerste minuut instemmend naar de personen rondom u knikken met een uitdrukking van “Ja, daar gaan we weer, Abadabukileyo zoals we het al zo vaak hoorden. Ja, daarvoor ben ik naar hier gekomen.” Maar tegelijk moet de verveling van “daar gaan we weer voor de zoveelste keer” plaats maken voor telkens verrassende elementen, momenten, fragmenten. “Schoonheid ligt tussen herkenning en verrassing”, weet u nog? Ik wens u veel luistergenot en vooral … ga met ons mee in ons ongebreidelde enthousiasme. Niets is zaliger voor een wereldmuziekkoor dan een regenboog aan reacties, een vulkaan van gelijkgestemdheid. Unculo uthokozisa abadabukileyo, Zingen mààkt de verdrietige mensen gelukkig. Een mens die glimlacht, ontdooit zijn omgeving. Maar een mens die zingt, ontdooit de kosmos. Als dit CC Nova een open dak zou hebben, zouden de sterren dan meedansen op onze ritmes? De dag dat we stoppen met dromen over een betere wereld, is de dag dat de wereld doodstil wordt, dat muziek sterft. Daarom rest ons na vanavond maar één gedachte: op naar zilver!
Reinout

foto’s van koorfotografen: Marjan Verhulst en Guy Verstraete 

Er is geen reactiemogelijkheid

Op bezoek bij de lokale radio

redactie : 8 november 2017 14:35 : Abadabukileyo

Ons schoolkoor werd ter gelegenheid van zijn 20-jarig bestaan uitgenodigd bij de lokale radio, Radio Accent. Het hele interview inclusief een schriftelijke synthese vind je hier.

 

 

Er is geen reactiemogelijkheid

Abadabukileyo TWINTIG Toontjes Later

redactie : 31 augustus 2017 08:59 : Abadabukileyo

13 november 1997: Reinout Bracke, pas in Wetteren toegekomen leraar Latijn aanAffiche ABA GALACONCERT14 het Sint-Gertrudiscollege, daagt leerlingen uit tot het zingen van liederen in ontelbare talen. Abadabukileyo is geboren. De wereld, één dorp. Door liederen van verre medemensen te zingen kunnen we die medemensen beter begrijpen, aanvoelen, waarderen. De droom van wereldvrede en wereldliefde stapje voor stapje dichterbij brengen.

20 jaar later zijn ze met vele tientallen, een mix van alle leeftijden, allemaal meestappend in diezelfde droom. Ze zingen hun hart uit. Een tsunami aan wereldliederen en onvergankelijke melodieën.

Zin in een verwarmende avond vol jeugdig enthousiasme?

Kaarten vanaf 1 september in CC Nova Wetteren (aan de balie of telefonisch 09/365.20.20 of beter nog zelf online – dan kan je je eigen plaatsen aanklikken)!foto

Er is geen reactiemogelijkheid

Een nog steeds onvatbaar avontuur

redactie : 17 mei 2017 13:32 : Abadabukileyo

Het verhaal begint ergens in januari 2017. Plots ontdek ik op Facebook een bericht van een mij totaal onbekende Japanse dame. Ze schrijft: “Hello! My name is Saori Masuda the staff of the television program “Nodojiman THE World!” broadcasted by Nippon TV based in Tokyo, Japan. I saw a footage of “Abadabukileyo” singing “”Believe – ビリーブ – Japanese song – Abadabukileyo” on Youtube.

https://www.youtube.com/watch?v=_1C__m3VQro

I’m contacting you today to inquire if they are interested in our audition to sing on our show. A simple description of our show: We gather Japan lovers from abroad to sing Japanese songs in Japanese. “Nodojiman THE World!” is a singing contest program where we determine the No.1 singer from abroad who sings Japanese songs. This will be our 16th show, and we usually have about 12 contestants. There are some who sing solo and some in groups. We have had 164 contestants from 46 countries from all over the world.
Please note this important information. The winner of our competition is awarded with a trophy, but there are no cash prizes or performance fees. However, for all contestants, we will pay for the round-trip transportation, lodging expenses, and food expenses. The judges of this contest are the leaders of Japanese music industry. In addition, there will be many Japanese fans of our show in the audience. “Nodojiman THE World!” is not only aired in Japan but also in the United States, Canada and Taiwan on an irregular schedule.
We schedule to have our next recording this March 2017. If you are interested, please let us know. And if you have any questions please feel free to contact us.”

Minutenlang staar ik naar dit bericht. Een flauwe grap? Een reclamestunt? Een …? Maar stel dat het waar is … Dus begin ik te communiceren, bijkomende vragen te stellen, bijkomende informatie te geven over Abadabukileyo … Het duurt tot vlak voor de krokusvakantie tot in Tokio de uiteindelijke beslissing valt dat we bij de 12 geselecteerde kandidaten zijn voor dit jaar. Halsoverkop moet ik – met vlak voor de deur een uitwisseling naar Polen – audities organiseren (want er mochten maar zes zangers mee). Het wordt een hartverscheurende keuze waarin ik gelukkig geholpen word door collega Jorne en twee buitenstaanders – muziekexperten. En zodra ze gekozen zijn, moeten we met de zes gelukkigen beginnen te repeteren. Niet alleen bovenstaand lied dat we al kenden, maar ook nog een tweede lied dat de Japanse televisie ons doorgestuurd heeft, want de wedstrijd bestaat uit twee delen: per groep van drie landen stoot één land door naar de tweede ronde, waar dan een tweede lied gezongen wordt.

Nodojiman The World-04Repeteren hield niet alleen in dat de zangers de Japanse tekst uit het hoofd dienden te leren, maar ook dat we tal van proefopnames (geluid én beeld) opstuurden naar Tokio, opnames waar we dan telkens opbouwende kritiek op kregen. Vooral de uitspraak van het Japans werd bijgeschaafd. Ook lieten we speciaal voor de gelegenheid een uniform ontwerpen, gesponsord door Omnichem, de Wetterse tak van de Ajinomoto-groep. We bezochten zelfs de fabriek en zongen onze Japanse liederen daar voor een van de Japanse werknemers. Hij prees onze uitspraak van de Japanse taal en dus wisten we dat het goed zat.

Zondag 9 april was het dan zover. Stralend in ons wit-rode uniform trokken we in Zaventem meteen de aandacht van naast ons incheckende Japanners. We verklaarden hen waarom we naar Tokio vlogen en onmiddellijk waren we in hun ogen “helden”, want al vlug bleek dat echt elke Japanner “Nodojiman The World” kende. Ook de stewardessen op het vliegtuig reageerden enthousiast toen ze het hoorden. En toen we voet aan de grond zetten in Japan en direct gefilmd werden bij aankomst, vervolgens naar een studio gevoerd werden voor een eerste interview, toen beseften we in welke rollercoaster we terecht gekomen waren. De volgende dag werden de kandidaten uit de 12 landen aan elkaar en aan de tolken voorgesteld en kwamen we te weten dat wij moesten uitkomen tegen de Verenigde Staten en Noorwegen.

Na6Terug in het hotel begonnen we onze tegenstanders te googelen en al vlug kwamen we tot het besef dat ze allemaal een rijk palmares konden voorleggen. Meer nog, de meesten hadden vroeger al meegedaan aan deze wedstrijd. Zo woonde en werkte de Amerikaanse jongedame in Tokio, sprak vloeiend Japans, had een contract bij Sony en deed voor de zesde (6de!) keer mee. Bovendien had ze de wedstrijd enkele jaren geleden al gewonnen. Ook onze Noorse tegenstanders, een jong koppeltje van wie de man geboren en getogen was in Japan, deed al voor de vierde keer mee. Al vlug bleek dat nagenoeg alle kandidaten banden hadden met Japan. Ook hadden ze zich allemaal al maanden geleden ingeschreven voor de wedstrijd. Wij bleken de vreemde eend in de bijt: ja, we kenden twee Japanse liederen, maar daar hield onze kennis op. En neen, wij hadden ons geen kandidaat gesteld, we waren uitgenodigd. Hoe langer we er waren, hoe minder we begrepen waarom ze juist óns erbij wilden. Maar het antwoord kwam al vlug na de eerste repetities in de studio met de stemcoach. Zodra we ons eerste lied gezongen hadden, was iedereen enthousiast. Er werd weinig gesleuteld, alles leek OK, meer dan OK. En toen zag ik de stress wegvallen van de zes jonge zangers en zag ik hoe ze genoten, genoten van elk moment. Ze zouden niet ophouden met zingen tot we enkele dagen later terug op het vliegtuig stapten. Ook de twee dagen na de wedstrijd die we vulden met kilometerslange wandelingen door Tokio, zongen ze en zongen ze en zongen ze.

T11Laat ik terugkeren naar de wedstrijd zelf. In een imposante zaal met 1500 enthousiaste Japanners kwamen wij als vijfde aan de beurt. Na de Amerikaanse, die na haar optreden een hoge score van 391/400 gekregen had. Op de tonen van het Belgisch volkslied betraden ze het podium en gaven het beste van zichzelf. De commentaren achteraf waren unaniem positief. Ook het puntenaantal: 388. Net iets minder dan 391 (en iets meer dan de Noren), dus geen finale. Maar we waren niet gekomen om te winnen. Wel om de Abadabukileyo-ziel uit te dragen. En dat we dat gedaan hebben, blijkt uit volgend verhaal. Toen we aankwamen en de andere kandidaten leerden kennen, maakten we contact door telkens een lied uit hun land te zingen. Tot hun grote verbazing. Voor het Indische meisje zongen we Ohm Shanti, voor het Filippijnse meisje Banal ang panginoon, voor het trio uit Peru La vicunita. En allemaal drukten ze hun bewondering uit. Hoe is het mogelijk dat we erin slaagden in zoveel talen onze ziel uit te drukken. We kregen dan ook uitnodigingen om met het koor naar India te gaan, naar Argentinië te gaan. Spijtig dat vliegen zo duur is …

Nodojiman The World-31De laatste twee dagen brachten we door in die heerlijk-betoverende stad die Tokio is, een stad met twee werelden, hypermodern en heerlijk traditioneel. Met prachtige parken (ja, de kerselaars stonden in bloei) als groene longen her en der tussen de wolkenkrabbers geplant. En we werden ontvangen door de Belgische ambassadeur en zijn vrouw. Dat we daar een handvol liederen gezongen hebben (en niet alleen Japanse), zal u wel begrepen hebben. We hebben ook een flashmob gehouden voor het ambassadepersoneel, dat achteraf onze uitspraak van het Japans roemde (“Hebben jullie les gevolgd?”). Deze reis was een bekroning van de droom die Abadabukileyo al twintig jaar uitdraagt: jonge mensen leren door middel van het zingen hun grenzen te verleggen (letterlijk en figuurlijk), jonge mensen leren dat de wereld een dorp is en dat we pas door samen te leven zullen overleven, jonge mensen de ziel leren aanvoelen van volkeren waar ook ter wereld. En op concerten met enthousiasme de aanwezigen wat warmte en geluk meegeven in deze niet altijd even mooie wereld. Jullie zijn nu al uitgenodigd op de concerten 20 jaar Abadabukileyo op donderdag 9 en vrijdag 10 november 2017 in CC Nova!
Een trotse dirigent

foto

Er is geen reactiemogelijkheid

De kracht van het internet – Abadabukileyo vliegt naar Japan

redactie : 28 maart 2017 08:48 : Abadabukileyo

Abadabukileyo, het leerlingenkoor van het Sint-Gertrudiscollege, probeert door middel van het zingen van liederen in alle talen zijn geloof uit te zingen in een betere wereld.

Het was dus niet abnormaal dat de dirigent, Reinout Bracke, in 2014 aan zijn pas met een Japanner getrouwde nichtje vroeg of ook zij hem geen mooi lied kon bezorgen over “geloven in een betere wereld”.
Ze bezorgde hem “Believe”, een in Japan door iedereen gekend lied over geloven in de toekomst.

Wanneer je je gekwetst of ontmoedigd voelt,
dan ben ik je steeds nabij om je schouder te ondersteunen.
De aarde draait rond, beladen met de hoop van mensen
overal op de wereld. Wanneer we nu de poort van de toekomst openen,
zullen eens droefheid en pijn in vreugde veranderen.
Ik geloof in de toekomst. Ik geloof erin.

De zangers waren meteen weg van dit introverte muziekpareltje. In juni 2014 plaatste de dirigent een tijdens de middagpauze vlugvlug opgenomen versie op YouTube.
https://www.youtube.com/watch?v=_1C__m3VQro . Al snel bleek door reacties van Japanners onder het filmpje dat we de juiste snaar geraakt hadden.

En plots – half januari van dit jaar – kreeg de dirigent in Messenger een bericht van een Japanse dame:
Hello! My name is …, the staff of the television program “Nodojiman THE World!” broadcasted by Nippon TV based in Tokyo, Japan.
I saw a footage of “Abadabukileyo” singing “”Believe –
ビリーブ – Japanese song – Abadabukileyo” on YouTube.
I’m contacting you today to inquire if you are interested in our audition to sing on our show.
A simple description of our show: we gather Japan lovers from abroad to sing Japanese songs in Japanese.
“Nodojiman THE World!” is a singing contest program where we determine the No.1 singer from abroad who sings Japanese songs.
This will be our 16th show and there are some who sing solo and some in groups. We began airing in 2011 and we had 164 contestants from 46 countries from all over the world.
The judges of this contest are the leaders of Japanese music industry. In addition, there will be many Japanese fans of our show in the audience.
“Nodojiman THE World!” is not only aired in Japan but also in the United States, Canada and Taiwan on an irregular schedule.
If you are interested, please let us know. And if you have any questions please feel free to contact us.

“Nodojiman THE World!”

Wat op het eerste gezicht een ongeloofwaardig verhaal scheen, bleek het begin van een onvergetelijk avontuur.

Ondertussen zijn we enkele weken verder, zijn we officieel geselecteerd, zijn de audities voorbij, zijn de zes geselecteerde zangers volop aan het repeteren om binnenkort twee Japanse liederen uit hart en ziel te brengen in Hall C van the Tokio International Forum.

Hall C b

Hall C a

Ook een officiële ontvangst op de Belgische Ambassade (een lunch aangeboden door en in aanwezigheid van de Ambassadeur) staat op het programma.
We verdedigen immers de Belgische kleuren.

Hoe dit avontuur afloopt, lees je in een volgend verslag. Maar om je een beeld te vormen van wat deze wedstrijd inhoudt, van wat ons te wachten staat,
hier enkele filmpjes van deelnames uit de voorbije jaren:

https://www.youtube.com/watch?v=oCm8or1AhKY
https://www.youtube.com/watch?v=OqZnhdQWLEE
https://www.youtube.com/watch?v=wsgmWqqeZyM

Mamonaku au hi made!
Tot binnenkort!

Er is geen reactiemogelijkheid

Until we meet again

redactie : 13 november 2016 16:58 : Abadabukileyo

“Until we meet again, may God hold you in the palm of His hand”. Met deze Ierse zegen sloot Abadabukileyo de academische zitting af rond “100 jaar opgeëisten in Wetteren.

mar_0834

Vijf jaar lang doorzochten Lisette De Graeve en haar man Roger Rasschaert, samen met Christine Vliebergh en Monique Cornelis, het Wetterse stadsarchief en de belangrijkste Belgische archieven om meer te weten te komen over de Wetterse opgeëisten. En ze schreven er een lijvig boek over (lees meer op http://deredactie.be/cm/vrtnieuws/14-18/1.2815104).

Om het boek en die vergeten pijn in Wetteren onder de aandacht te brengen, was er op vrijdag 11 november een academische zitting in aanwezigheid van tal van nakomelingen van Wetterse opgeëisten. Abadabukileyo werd gevraagd om de viering muzikaal op te luisteren.

Het koor bracht een programma enerzijds bestaande uit teksten van Wetterse opgeëisten op muziek van o.a. J.S. Bach en anderzijds uit pareltjes als de Mauthausenliederen (in de versie van Liesbeth List), Non, non rien n’a changé en Quand on n’a que l’amour van Jacques Brel. Dat laatste lied beroerde onlangs de hele wereld tijdens een herdenking van de aanslagen in Parijs (https://www.youtube.com/watch?v=sES8KQlncsc).

Omdat CC Nova al vlug helemaal vol zat, brengt Abadabukileyo dit programma nog een keer op vrijdag 27 januari (symbolisch, want 27 januari is de bevrijdingsdag van Auschwitz). U hoort er nog wel over.mar_0989

De reacties na de academische zitting waren unaniem lovend. Hier volgt een greep eruit, samen met foto’s van koorfotografe Marjan Verhulst:

Wat waren jullie weer fantastisch. Wij en alle aanwezigen hebben met volle teugen genoten van jullie weergaloos optreden. De mensen waren tot tranen toe ontroerd. De viering van gisteren behoort tot de top 5 van onze mooiste belevenissen en daar heb je een grote verdienste aan. Het is ongelooflijk hoe je je aanstekelijk enthousiasme kan overbrengen naar een groep (vooral) jonge meisjes en jongens.
(Roger Rasschaert, organisator en co-auteur van het boek)

mar_1072Ik geniet nog steeds na! Wat een fantastische herdenkingsdag was het gisteren voor onze vergeten oorlogsslachtoffers. Het koor heeft de meer dan 1200 opgeëisten geëerd met prachtige muziek die werd vertolkt door engelenstemmen. Ik heb vaak kippenvel gekregen, vooral bij het refrein van het opgeëistenlied als de mannenstemmen luid de eerste drie regels zongen! Ik heb nadien mensen gehoord die tranen in de ogen hadden en hun emoties de vrije loop lieten bij de liederen. Lisette beschreef de ellende en jullie vertolkten die. De man van de VRT die aanwezig was, was enorm onder de indruk. Onze eregasten noemden het één van de beste oorlogsherdenkingen die ze ooit hadden meegemaakt en ze hebben er al heel veel meegemaakt.

Ik ben zo gelukkig dat ik jou heb leren kennen. Zo’n passie! Dankzij jou en je koorleden was de academische zitting echt af. Het was als aanwezige echt puur genieten. Met aandacht luisteren en emoties bij jullie liederen en even een lach (met de dichter!).

Mijn ouders komen normaal elk jaar ook langs, maar dit jaar moest ik hen weigeren omdat de Nova volgeboekt was. Toen ik vertelde dat er misschien in januari een herkansing komt, waren ze dolgelukkig, want ze willen ook zo graag eens komen genieten van je koor!

De man die het opgeëistenlied aanbracht is zo gelukkig en zal de vrouw in Westrem waar hij de teksten van ontleende laten weten hoe mooi het was. Ik zie ernaar uit om het lied snel nog eens te herbeluisteren.

mar_1028Ik ben jullie echt eeuwige dankbaarheid verschuldigd. Zonder jullie was deze herdenking nooit tot zo’n magisch resultaat kunnen komen. Het was adembenemend. Veel nakomelingen in de zaal zijn al lang uit Wetteren weg en kwamen speciaal voor deze herdenking van hun voorvaderen naar Wetteren en ze vertelden ’s avonds dat ze trots waren op hun Wetteren, op hun roots en vooral heel emotioneel dat hun voorvader op zo’n bijzondere manier werd herdacht (met muziek, tekst, een gedicht en schilderijen).
(Jeroen Trio, de gemeentelijke archivaris van Wetteren)

Ook mijn echtgenoot en ik zijn weer ontroerd, blij en fier teruggekomen van de boekvoorstelling, waarin jullie bijdrage zo onmisbaar was. Woorden zijn krachtig, verhalen informeren en treffen, maar (jullie) muziek maakt er een beleving van die je hele wezen raakt. De keuze van de liederen trekt het thema van de opgeëisten terecht open naar de menselijke waarden, zorgen en hoop die ook vandaag nog (en misschien meer dan ooit) de gang van de wereld sturen. Voor elk van jullie is hierin een kleine maar o zo belangrijke rol weggelegd, omdat je zingend onder leiding van jullie bezielde dirigent de hoop en het enthousiasme belichaamt als tegengewicht voor pessimisme, angst en fatalisme.

Het is daarom dat wij jullie graag verwelkomen op 27 januari, zodat jullie je mooie boodschap en betoverende muziek kunnen delen met nog meer andere mensen. Op dit concert zal de “Wegvoeringstraat” – onze straat – centraal staan; het zal ons eerbetoon zijn aan de opgeëisten van Wetteren.

Dankjewel allemaal en vanuit het diepste van ons hart proficiat, met het concert en met jullie belangeloze inzet, jullie overtuigingskracht, waardigheid en eenvoud. (Marleen De Bruyne, directeur Sint-Jozef)

mar_0834

foto

Er is geen reactiemogelijkheid

Abadabukileyo op de Kwaremont

redactie : 23 februari 2016 14:00 : Abadabukileyo
Ons schoolkoor versterkt met gelijkgestemde zielen verzorgde in het sfeervolle kerkje op de Kwaremont het voorprogramma van het jaarlijks concert van het OVK (Ouders van Verongelukte Kinderen). Het hoofdprogramma werd verzorgd door het blazerskwintet van het Nationaal Orkest in concert met een accordeoniste.
Zoals elk jaar zaten er tussen de vele toehoorders tal van notabelen. Dit jaar waren o.a. Monseigneur Van Looy, Minister van Staat Herman De Croo en Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon aanwezig. Herman De Croo schreef na het concert volgende mail naar de dirigent:

Beste,

Ik heb van jullie voorprogramma genoten. Des te meer dat ik het ander programma, bij gebrek aan tijd – ik had nog een drietal onomkeerbare verplichtingen diezelfde avond – niet kon bijwonen.

Jullie koor ademt dynamisme, overtuiging en inzet uit.

Ik heb niet de tijd gehad jullie te feliciteren, maar ik doe het met deze mail. Bravo voor de inzet. Het programma dat ik mocht beluisteren ademt de contrast uit tussen vrede en oorlog met wreedheid.

Proficiat aan al uw leden en uw vrijwilligers.

Met goede groeten,

Herman DE CROO
Minister van Staat
Gewezen Voorzitter van de Kamer
Vlaams Volksvertegenwoordiger
Ereburgemeester van Brakel.

Wie de hele trip wil meebeleven, kan de road-movie bekijken (met dank aan Elie Troch en Simon De Beelde).

Er is geen reactiemogelijkheid

Prachtopbrengst concerten Ten Vrede

redactie : 11 januari 2016 21:59 : Abadabukileyo

De concerten Ten Vrede van Abadabukileyo hebben zo maar eventjes 5.898 euro opgebracht, o.a. dankzij de steun van de gemeente Wetteren.
Deze som werd verdeeld onder de drie goede doelen: Mano a Mano Bolovia (oud-leerlinge Ineke Plaetinck), TuChiFo Belgium (oud-leerlinge Tine Migerode) en de Vluchtelingenwerkgroep van Wetteren. Elk kreeg 1.966 euro.
De reacties na het concert van deze “goede doelen”:

Wij vonden het een zeer mooi concert. Zowel voor Arturo, voor wie de Belgische geschiedenis nog vrij nieuw is, als voor mij, was het een indringende ervaring.
Wij konden de kilte voelen van de oorlog maar eveneens de warmte die een koor als Abadabukileyo weet te verspreiden in de zaal. De mix van liederen was prachtig. En als ex-koorlid vond ik het einde van het concert zalig, ik herkende het niet aflatende enthousiasme van de koorleden, die niet konden stoppen met zingen … Het is nostalgie, maar als luisteraar voelde ik nu dat je deze zeer aanstekelijke energie ook ontvangt …
Dankjewel voor deze bijzondere ervaring! En bijzonder dankjewel voor de steun aan Mano a Mano.
Ineke Plaetinck

De aanwezige vluchtelingen vonden het concert aangrijpend, mooi, je kon begrijpen waarover het ging, alleen al door de sfeer in de zaal. Velen waren dan ook ontroerd. Het was uniek, sfeervol en heel mooi. Dank aan het koor voor de organisatie en de prestatie.
Herman De Winne (voorzitter Vluchtelingenwerkgroep Wetteren)

De aanwezige mensen van TuChiFo kregen tweemaal een héél warm gevoel: het concert was wondermooi en dankzij al deze lieve mensen komt onze droom, het bouwen van ons eigen weeshuis, weer een stukje dichter bij! Een grote dankjewel vliegt vanuit Tanzania over naar jullie.
Tine Migerode

Er is geen reactiemogelijkheid

eerbetoon aan de Wetterse gesneuvelden van WO I (met videobeelden)

redactie : 6 januari 2016 10:02 : Abadabukileyo

Ons wereldmuziekkoor, o.l.v. dirigent-leraar Reinout Bracke, bracht in een dubbelconcert “Ten Vrede aan de Schelde” een indrukwekkend eerbetoon aan de Wetterse gesneuvelden van WO I.

In een tweemaal uitverkocht CC Nova werden de aanwezigen diepgaand geraakt door de authentieke, meeslepende schreeuw om vrede van de meer dan 100 zangers.

De opbrengst van dit benefietconcert wordt verdeeld tussen drie projecten: Mano a Mano, een project in Bolivia waarvoor oud-leerlinge Ineke Plaetinck zich inzet, TuChiFo, een project in Tanzania waarvoor oud-leerlinge Tine Migerode zich inzet, en de Vluchtelingenwerkgroep Wetteren.

MAR_1280           MAR_1310

MAR_1518           MAR_1304

Na de concerten waren de reacties lovend. We geven er enkele:

“Toen ik gisteren bij mijn ouders langs ging, vertelden ze beiden hoe pakkend mooi ze de vredesconcert vonden. Het blijft nazinderen bij hen. Ze waren ontroerd. Schitterend…” (een lerares van de Wetterse muziekacademie)

“ik wou je dank je zeggen voor de mooie avond, ik was in het concert en voor mij was echt mooi! Het was ook de eerste keer dat ik zo dicht bij de oorlog was. Het was een zeer speciale en persoonlijke manier om te zien hoe de oorlog was.” (een aanwezige Zuid-Amerikaan)

“Het was fantastisch! Chapeau voor wat jij, je collega’s en jullie leerlingen hebben gepresteerd. We hebben genoten!” (een collega van een andere school) “Het was een adembenemend concert. Wat een gedrevenheid van de dirigent, wat een enthousiasme bij het koor en.. ik mag het zeggen .. ook bij het publiek. Proficiat. Jullie hebben ons een mooie avond gegeven.” (een fan van het eerste uur)

VREDE(110)           VREDE(111)

VREDE(154)           VREDE(113)

 “Dank je wel, dirigent, koorleden én muzikanten allemaal! Pakkende liederen, goed gebracht (dynamiek van p tot ff!). en wat een indrukwekkende instrumentalisten! Doe ze de groeten, wens ze proficiat! Van harte!” (een oud-collega)

“Ik ben fier en blij dat ik in het koor meegezongen heb. Het was fijn, ook al wist niet waaraan ik begon en ik het onderschat had.” (een meezingende collega)

“In naam van ons twee wil ik je danken voor het aangename concert! Wij werden stil bij deel 1 en werden weer vol energie gestoomd bij deel 2! Dank je! Dit concert blijft bij… Zingen maakt niet alleen de verdrietige mens gelukkig, maar maakt ook de gelukkige mens nog gelukkiger! 🙂 Wij verlieten de zaal met een immens wij-gevoel.” (een in de zaal aanwezige oud-zanger)

“Zingen doet wonderen, overal en altoos. Maar wie doét zingen be-ding-t zulke wonderen. … Klaterende stemmen (ja: ik hoor ze!), lachende gelaten, stralende ogen, voélbaar-overtuigde harten…! Waar haal jij de kracht en het tovertalent om –in déze tijd!- zovéél jonge mensen te verzamelen rond zùlke sterke teksten en gezangen, te bezielen, zichzélf te doen overstijgen, zich de levenslange dankbare herinnering in te (ver)voeren. Jawel: een wonder.” (een fan die er wegens hoge leeftijd niet bij kon zijn)

MAR_1383

meer foto’s van maandag

meer foto’s van dinsdag

Herbeleef Ten Vrede

Dankzij Elie Troch (beeld) en Simon De Beelde (geluid) kan iedereen het concert Ten Vrede (her)beleven. De komende weken zullen de liederen één voor één op Youtube geplaatst worden. Onder het lied vind je meestal de tekst.

We’re here  https://youtu.be/Gsv4Zpegxp8

Soldier https://youtu.be/03xi0xM9AXo

La Chanson De Craonne https://youtu.be/y4JibRvKRUc

Bald allzubalde  www.youtube.com/watch?v=6u__B3RiGZU&feature=youtu.be

Klaaglied van de vrouwen: https://youtu.be/XFHi6crz-MI

Op een gitzwarten hengst: https://youtu.be/9Q74EyMvwW4

De zotten oorlog: https://youtu.be/WVDNH2a4jMQ

Tender Comrade: https://youtu.be/gPMRmEBdySo

When this blasted war is over: https://youtu.be/DiJxPj_le7M

Lay me low: https://youtu.be/AIMPt93n7p4

Blijf mij nabij + Te Velde: https://youtu.be/cdN3GQVndc4

Vaerwel, mijn broeder: https://youtu.be/zeYOKUNX94c

Tsen Brider: https://youtu.be/KVh7-VRqJqI

Das weiche Wasser (Bots): https://youtu.be/5XPb6jKeqB0

Así será (Juan Lizarazu): https://youtu.be/deJjUVUE4qQ

Un Pueblo Camina (J.A. Espinosa- Carlos Desoete): https://youtu.be/dPXo3XHMMCQ

Dicht bij mij (Bart Peeters): https://youtu.be/u4_Ev-M3_Fc

 

Er is geen reactiemogelijkheid